Ergens halfweg februari vroeg Rob Sourdeau alias “Den Darre” of ik zin had om mee te gaan helpen met een afnetting van 1 van de kweekvijvers van Domain de Goncourt. Ik zag dat wel zitten en zeker niet in het minst omdat we dan gelijk een paar nachtjes vissen op La Traque zouden meepikken!
We vertrokken op donderdagavond 3 maart richting Goncourt en het was al redelijk laat als we ter plekke kwamen. In het holst van de nachten werden de lijnen met de tele uitgevaren. Eigenlijk gebeurde dat op goed geluk, in de modus van“we zullen morgen wel zien” weet je wel!? Het was al laat, we waren doodmoe en het was de bedoeling dat we de vrijdagmorgen al op tijd zouden gaan starten met het afnetten, de lijnen zouden dus zowiezo toch maar kort inliggen. Maar er waren wat problemen met het materiaal zodat het werk werd uitgesteld tot zaterdag.
Ik besloot dan maar om van de gelegenheid gebruik te maken en m’n Commando Boat op te pompen en men stek met behulp van de dieptemeter eens grondig uit te gaan kammen. Ik vond al snel een klein diep gat in een uithoek van het water, er stond zo’n 3 meter water terwijl eromheen een gemiddelde diepte van 2,4 meter was. Diezelfde avond nog, net voor donker kreeg ik 1 piep op de hengel die in dat bewuste gat lag. Ik zag m’n uitstaande lijn enkel maar aanspannen en lichtjes ontspannen doch twijfelde geen moment. Een paar minuutjes later lag de eerste vis van de sessie, een mooie spiegel van net 15kg te blinken op m’n mat. Het bleef ‘snachts echter stil en het was al vroeg tijd om de lijnen binnen te draaien om te gaan netten.
Dat afnetten was een unieke ervaring. Het gebeurde allemaal onder leiding van de specialist ter zake; de Engelse visserijbioloog en tevens eigenaar van een paar waters op het Domain de Goncourt, Simon Horton. Het waterpeil stond een pak hoger dan normaal en dat maakte het anders als zo zware werk er niet bepaald makkelijker op.
Na al dat harde labeur werden we met z’n allen uitgenodigd (“we” waren: ik, Den Darre, Den Bakker, Tim Vanberghen, De Makreel, Ben Spruyt, Eddy, Darwin, Simon en Brad en Phill, 2 engelse vissers die ook kwamen helpen) om bij Pascale ( eigenares/ uitbaatster van Domain de Goncourt) te komen eten. Het was alweer laat op de avond wanneer we met een bolle buik terugkeerden naar onze stekken. Een moe lichaam in combinatie met de nodige champagne en rode wijn maakten dat de rigs blijkbaar niet echt lagen waar ze hoorden te liggen want de biepers bleven de hele nacht stil.
Ondertussen was het alweer zondag en hadden we een welverdiende rustdag voor de boeg. De meesten vertrokken alweer naar huis maar wij bleven tot maandagnamiddag want er diende nog 1 afnetting te gebeuren. Maar dat was pas voor maandag voormiddag, we konden dus nog een heel etmaal vissen.
De rigs werden nog een laatste keer perfect gedropt en dan lekker wat relaxen. Overdag
gebeurde er echter niets en die laatste nacht kon ik ondanks dat ik doodop was de
slaap maar niet vatten, ik voelde gewoon dat er wat stond te gebeuren. Even voor
middernacht kreeg ik enkele piepen op -
Ondanks de lage watertemperatuur van amper 5 à 6 °C en de lome aanbeet vocht de overigens prachtige spiegel toch nog voor wat ie waard was en een tiental minuutjes later las ik 16,9kg af op de weegklok. Dan kreeg ik het toch wel flink koud, het was dan ook enkele graden aan het vriezen en er stond ook nog een kille ZO wind op de koop toe. Snel terug uitvaren die handel en terug in dat warme nest!
Een paar uurtjes later, net ingedommeld natuurlijk kon ik m’n warme slaapzak alweer uit. Een echte run dit keer! Na de aanslag voelde ik m’n lijn ergens langs schuren maar men boot lag een stuk verder bij Ben. De vis zat niet echt vast en ik kon toch de hele tijd lijn winnen en plots sprong de lijn vrij en had ik full contact met de vis die zich traag en log voortbewoog. Dat moet wel een dikke zijn dacht ik en toen ik hem in m’n net trok werd men vermoeden bevestigd, het eerste wat ik zag was die enorme knik achter z’n kop. Met z’n 23,5kg was het men eerste bak van het jaar en men 1ste Franse 40er. ‘Sochtends zat het vissen er spijtig genoeg alweer op want we moesten nog een laatste keer gaan netten. Dan werd het tijd om afscheid te nemen van Pascale en Simon en het prachtige Domain de Goncourt maar 1 ding staat vast; hier keer ik dit jaar nog zeker een keertje terug…
Greetz, Harry
La Traque 2011
