© Pro Line carp products BV - “The Company With Balls”

Het is een mooie ochtend, eind december. Ik zit voor het raam naar buiten te staren met de blik op oneindig. Mijn gedachten zijn bij onze gevinde vrienden en dan specifiek die van het afgelopen jaar. Het was een seizoen van vallen en opstaan, met ups en downs. Zo verliep het hengelen in het voorjaar en de zomer redelijk stroef, terwijl ik in het najaar niets fout leek te kunnen doen. Verscheidene mooie vissen bezoeken de onthaakmat en ik heb niks te klagen. Graag neem ik jullie mee naar een mooie sessie begin november.

Piiiiiiieeeeeeeep,  bonk!  ‘s ochtends vroeg krijg ik een keiharde aanbeet, zo hard dat ik van schrik mijn hoofd stoot tegen het dak van mijn bus. Voordeel is wel weer dat ik natuurlijk meteen klaarwakker ben! Snel pak ik de hengel op en de dril kan beginnen. De vis neemt meteen flink wat meters lijn en zwemt, al kopschuddend, richting de vaargeul. Ik oefen wat meer druk uit, aangezien er her en der nogal wat obstakels op de bodem liggen. Ik heb natuurlijk liever niet dat de vis zich daar in weet te verankeren met als logisch gevolg de vis te verspelen. Gelukkig werkt de vis mee en langzaam komt het beest richting de oever. Plotseling geeft de andere stok ook teken van leven, enkele piepjes die al snel overgaan in een volbloed run.

Daar sta je dan met een stok in de hand en de andere die volop loopt te fluiten! Ik besluit om eerst zo snel mogelijk de eerste vis te drillen en me dan te ontfermen over de andere stok. Helaas heeft de vis aan de andere kant van de lijn andere plannen en sleurt nog maar eens enkele meters lijn van de molenspoel. Ik voer de druk op en doe er nog een schepje bovenop, waardoor ik de vis uit balans trek. Enkele ogenblikken later is de karper binnen het bereik van het landingsnet, net eronder en hijsen maar. Zo die zit, snel naar de andere stok. Wanneer ik de hengel oppak, voel ik dat de lijn vlak voor de kant vast zit, waarschijnlijk onder een van de talrijke aanwezige keien. Met wat heen en weer getrek weet ik de lijn te bevrijden en niet veel later zit ook deze vis veilig in het landingsnet. Als ik in het net kijk zie ik twee fraaie vissen op de bodem liggen, een spiegel en een schub. Snel even de zak in aangezien het zo dadelijk alweer licht wordt. Niet veel later liggen de stokken weer in het water en kruip ik nog even lekker in mijn warme slaapzak. Niet voor lang want binnen no-time word ik er alweer uitgefloten! Na weer een enerverende dril kan ik het landingsnet onder alweer een majestueuze schub schuiven! Diezelfde sessie weet ik er nog enkele fraaie exemplaren bij te vangen, wat een najaar!

Tight Lines,

Frans “The Doctor” van Maanen.